پس لرزه‌هاي تحميل شكست سنگين از سوي تيراختور به پيروزي ادامه‌ دارد. دنيزلي كه حتي در صورت شكست خانگي برابر سايپا اينقدر مورد عتاب و خطاب و انتقاد قرار نگرفته بود و حتي فقط از او انتظار داشتند به بازيهاي داخلي به مثابه بازيهاي تداركاتي نگاه كند، حالا شديدا مورد انتقاد قرار مي گيرد. چون اين بار شكست در برابر تيمي همچون سايپا نيست كه هوادارانش حتي كمتر از تعداد كل جمعيت خانواده‌هاي بازيكنانش باشد. اين بار پرسپوليس در برابر تيمي تحقير شده كه  نه از لحاظ كسب عنوان و جام و قهرماني، بلكه يك رقيب سرسخت و مدعي در داشتن محبوبيت است. بنابراين تيمي كه محبوبيت سنتي خود را در مديون تبليغات رسانه‌هاست، بايد جهت قد علم كردن دوباره از تبليغات مدد بگيرد.

بونو دانان وارمي؟

يكي از روزنامه‌ها در تحليل شكست سنگين پيروزي با نوشتن اينكه: ”پاشنه آشيل بزرگ پرسپوليس دنيزلي شكست‌هاي سنگين و اغلب چهار گله‌اي است كه او در مصاف با تيم‌هاي نه چندان مطرح متحمل مي‌شود.”، خواسته است اولا بگويد پرسپوليس مشكل فني در حد يك پاشنه آشيل دارد و از سوي ديگر غول جديد تيراختور را در حالي كه يكي از دو مدعي قهرماني است و از لحاظ هوادار هم ركورد بيشترين تعداد تماشاگر را به خود اختصاص داده، و در باشگاه آزادي نصف سكوها را از آن خود كرده، به رديف تيمي همچون سايپا تنزل داده و نه چندان مطرح بداند! البته كه نسبت نه چندان مطرح را در حد يك نوع تخليه عقده و يا يك مزاح پذيرفته و به آن نمي پردازيم، اما آيا مشكل تيمي مثل پرسپوليس فقط “فني” است و ارتباط به كيفيت بازيكنان و مربيان دارد؟! آيا مي توان با اسب تروايي كه آشيل درون آن مشكل پاشنه نداشته باشد، استاديوم بزرگ تبريز را به تسخير درآورد!!؟ همه مي دانيم كه چنين نيست. پرسپوليس در جذب ستاره هيچ مشكلي ندارد و همه ابزارها و امكانات مالي و تبليغاتي و پشت پرده را هم جهت به خدمت گرفتن بهترينها را دارد. ولي چرا باز چنين فاجعه بار مي بازد؟ تيم استقلال چرا با اين همه ستاره و پشتيباني و … بالاخره دستش از جام قهرماني كوتاه شد؟! مشكل چيز ديگري است كه در علم مديريت از آن با عنوان زوال سازماني ياد مي شود.

در مديريت براي سازمانها يك چرخه عمر قائل هستند كه شامل چهر مرحله است: 1-رشد، 2-بلوغ، 3-زوال، و 4- مرگ. باشگاه‌هاي فوتبال از لحاظ نحوه مديريت، تقريبا شبيه سازمانها هستند و چرخه عمري شبيه سازمانهاي مختلف دارند؛ البته با اين تفاوت كه اگر باشگاهها مبناي هويتي اصيل نداشته باشند، در كوتاه مدت متلاشي مي شوند. مثل باشگاههايي مثل كشاورز، بهمن، استيل آذين؛ و حتي اگر بيشتر از اين هم عمر كنند بالاخره فرو مي پاشند مثل تيم پاس تهران. دليل كوتاه بودن چرخه عمر اين باشگاه نبود حمايت مردمي است. در اين ميان باشگاههايي هستند كه به اصطلاح داراي فاكتور به اصطلاح هويتي هستند، مثل همين دو باشگاه سرخابي كه مرحله بلوغشان تا اواسط دهه هشتاد بود كه مي توان روي كيفيت فاكتور هويتي اين باشگاهها بحث كرد. اين دو تيم اكنون به دليل درگير شدن با مشكلات خود خواسته جهت دو قطبي كردن فوتبال، دچار مشكلات حاد حاشيه‌اي درون سازماني و بيرون سازماني شده اند. به جرات مي توان گفت محبوبيت اين باشگاه از ساليان دور فقط و فقط از تبليغات رسانه‌اي نشأت گرفته و نه چيز ديگر. مي توان گفت در گستردن حوزه هواداري دو تيم سرخابي فراتر از ظرفيت و به گونه اي نامتناسب عمل شده است. مرحله رشد و بلوغ اين دو باشگاه هم درست در زماني بوده كه گردش اطلاعات و اخبار بسيار محدود بوده و درست از زماني كه انحصار رسانه‌اي شكسته مي شود، باشگاههاي به ظاهر رو به زوالي همچون تيراختور قد علم مي كنند و تركيب هواداري را، نه در چندين سال بلكه در عرض چندين ماه به هم مي ريزند.

بازيكنان تيراختور هم به اهميت مؤلفه هويت و فرهنگ در ميان طرفداران تيراختور واقفند - عكس از مهرورز احمدي

 البته نمي خواهيم بگوييم اين دو تيم سرخابي به مرحله زوال كامل و مرگ خواهند رسيد، بلكه موازنه تركيب جمعيتي هواداران هنوز هم در حال تغيير به سود تيراختور در جريان است. هنوز جعيت قابل توجهي هم هستند كه دسترسي كامل به اخبار نداشته و تحت تاثير و القاي غلط و مغرضانه رسانه‌هاي سنتي، استقلال و پرسپوليس را حتي با وجود شكستهاي سنگين، تنهاي تيمهاي مطرح موجود مي دانند و البته به  مرور اين دسته هم متوجه خواهندشد. اين دو باشگاه و حمايت كنندگان آن از هر صنف و گروهي، به خصوص مبلغان رسانه‌ايش بايد بدانند، عصر فوتبال دو قطبي عملا به پايان خود رسيده است. آنها بايد آسيب شناسي را درست انجام دهند، و در حد معقول و منطقي جهت احياي تيمهاي خود پرداخته و دست از زياده خواهي بردارند و خود را با تغييرات اجتماعي وفق دهند و در صورت تمايل براي بقاء، بر انتشار اخبار و تحليلهاي جهت دار اصرار نورزند،  وگرنه، بهترين بازيكنان و مربيان هم بخواهند در برابر قدرت عظيمي كه آن را غير مطرح مي دانند، قرار گيرند، يا به دليل ترس به تبريز نخواهندرفت، و يا اينكه پنالتي را به بيرون خواهند زد! و چه بسا، با شكستهاي تحقيرآميزتري هم روبرو خواهندشد.

در خاتمه شايد، براي خوانندگان اين سؤال مطرح شود كه آيا چرخه فوق براي تيم همچون تيراختور هم مي تواند مصداق داشته باشد، كه بايد گفت تيراختور به دليل داشتن هويتي فراتر از فوتبال و حرفه و تجارت صرف، زوال ناپذير است. باشگاههاي بزرگ و كوچكي در كشورهاي ديگر هستند كه بيش از صد سال مثل تيمهاي جوان به حيات خود ادامه مي دهند.تيراختور اگر زوال پذير بود بعد از سقوط به دسته اول، به قول شهريار؛ حالا حتي “بير قورو آد“(يك نام خشك و خالي) هم نداشت! صعود و نزول مقطعيمي تواند وجود داشته باشد(البته نه در حد عجيب و غريب تبعيد هفت ساله به ليگ يك، كه از اين به بعد انتظارات فقط در حد كسب عنوان در آسيا خواهدبود) ، ولي چون پاي هويت بالنده و با افتخاري در ميان است نه تنها زوالي در ميان نخواهدبود، بلكه آينده درخشاني هم در انتظار تيم محبوب آزربايجان است.